Το βιβλίο της ανησυχίας του Φερνάντο Πεσσόα

Θεωρείται το κορυφαίο έργο του Πορτογάλου και πρόκειται για ένα βιβλίο με τη μορφή ημερολογίου (με μια πιο ευρεία όμως έννοια), που γράφτηκε κάπου μεταξύ του 1913 - 1935. Δεν θα δούμε να ακολουθούνται ημερομηνίες και γεγονότα, παρά μόνο να  περιγράφονται  συναισθήματα , σκέψεις, αισθήσεις, στοχασμούς και  ανησυχίες.

Θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο που «παίζει» ανάμεσα στην αυτοβιογραφία, τη  λογοτεχνία και τη φιλοσοφία . Η εσωτερική αναζήτηση είναι το παν για το συγγραφέα. Αναζητά το νόημα της ζωής , τόσο της δικής του όσο και γενικότερα. Το ύφος του είναι μελαγχολικό, η γραφή συμπυκνωμένη και δύσκολη, που ορισμένες φορές ίσως χρειαστεί 2^η ή και 3^η ανάγνωση. Κάθε ανάγνωση όμως θα σου βγάλει και κάτι άλλο.

Ομολογώ πως πρώτη φορά διάβασα ένα κείμενο που να μπορεί να με ταξιδέψει  , όχι στον κόσμο , αλλά στο εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου και να μπορέσω μάλιστα να τον νιώσω , να μπω για λίγο στη θέση του , να μου δημιουργηθούν προβληματισμοί καινούριοι και  να οδηγηθώ σε  συμπεράσματα που δεν είχα σκεφτεί .  Η μεταφορά μας στην εποχή εκείνη είναι μαγική μιας και η χρήση εδώ του word – painting  δίνει χρώμα και ζωή σε κάθε εικόνα του κειμένου.

Ο ήρωας – συγγραφέας μας παρουσιάζεται κλειστός, εσωτερικός, μοναχικός, μελαγχολικός, απομονωμένος , χωρίς φίλους.  Όλα σου βγαίνουν από τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Θα συναντήσεις συχνά το : τίποτα, κανένας, μόνος, πλήττω, αισθάνομαι, βλέπω, σκέφτομαι , κοιμάμαι, όνειρο , ανησυχία. Άλλωστε , η τελευταία φράση του βιβλίου τα λέει όλα : « Η μητέρα μου πέθανε πάρα πολύ νωρίς και δεν πρόλαβα να τη γνωρίσω…» .

Δε θα ΄λεγα ότι διαβάζεται αυτό το βιβλίο, πιο σωστά θα ΄λεγα το καταβροχθίζεται, σε σημείο να υπάρχουν ολόκληρα κομμάτια που αποτυπώθηκαν αυτόματα στη μνήμη μου .

Φυσικά και δεν το προτείνω για την παραλία.

Φυσικά και προτείνω σε όλους να το διαβάσουν.

Σία Χαλικια

Λόγια  του συγγραφέα μέσα από το βιβλίο  :

Η ψυχή μου είναι μια κρυμμένη ορχήστρα: δεν ξέρω αν τα όργανα είναι έγχορδα ή πνευστά, αν είναι άρπες, βιολιά, τύμπανα ή κύμβαλα που ηχούν μέσα μου. Εγώ γνωρίζω τον εαυτό μου μόνο ως συμφωνία.

Μια μέρα ίσως καταλάβουν ότι επιτέλεσα όσο κανείς άλλος το εγγενές καθήκον μου να γίνω ο ερμηνευτής ενός μεγάλου μέρους του αιώνα μας. Και όταν θα το καταλάβουν, θα πρέπει να γράψουν ότι στην εποχή μου δεν με κατάλαβαν, ότι δυστυχώς έζησα ανάμεσα στην αδιαφορία και την ψυχρότητα, κι ότι ήταν πολύ κρίμα που μου έλαχε αυτό. Κι αυτός που θα το γράψει αυτό θα είναι, την εποχή που θα το γράψει, αυτός που δεν θα καταλαβαίνει, όπως αυτοί που με περιβάλλουν σήμερα, τον αντίστοιχό μου εκείνη την μελλοντική εποχή. Γιατί οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνο για να χρησιμεύει η γνώση στους προπάππους τους που ήδη έχουν πεθάνει. Μόνο στους νεκρούς ξέρουμε να διδάσκουμε τους αληθινούς κανόνες της ζωής...

Υ.γ.

Ο Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa) ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στηΛισαβώνα το 1888.

Χάνει νωρίς τον πατέρα του. Γρήγορα η μητέρα του ξαναπαντρεύεται με έναν διπλωμάτη που διορίζεται στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής. Η οικογένεια τον ακολουθεί και έτσι ο Πεσσόα θα αρχίσει και θα ολοκληρώσει τις σπουδές του στην αγγλική γλώσσα και θα αποκτήσει μια στέρεη αγγλική λογοτεχνική παιδεία.

Το 1903 μπήκε πρώτος στο πανεπιστήμιο του Κεηπ Τάουν, κερδίζοντας και το Βραβείο της Βασίλισσας Βικτωρίας για την αγγλική γλώσσα.

Το 1905 επέστρεψε στην Πορτογαλία, και μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να σπουδάσει φιλολογία στη Λισαβώνα, εγκατέλειψε τις σπουδές του και μπήκε στο εμπορικό κύκλωμα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Αντιπρόσωπος διάφορων εμπορικών οίκων στη Λισαβώνα, έζησε μια ζωή εργένης, συγκατοικώντας αρχικά με τη θεία του, και αργότερα με την ετεροθαλή αδελφή του.

Το μεγαλύτερο μέρος του σπουδαίου έργου του έμεινε αδημοσίευτο ως το θάνατο του, 29 Νοεμβρίου 1935. Ως τότε, ο Πεσσόα είχε δημοσιεύσει το πρώτο του βιβλίο στα Πορτογαλικά, με τίτλο Mensagem, δύο πλακέτες με αγγλικά ποιήματα -γιατί ο Πεσσόα ήταν δίγλωσσος και έγραφε με μεγάλη άνεση στην αγγλική γλώσσα- καθώς και μερικά λογοτεχνικά και πολιτικά μανιφέστα. Ήταν επίσης γνωστός ως εκδότης της επιθεώρησης Athena (1924-25), και ως συνεργάτης σε διάφορα πρωτοποριακά έντυπα, και κυρίως στο Orpheu (1915), όργανο του μοντερνιστικού κινήματος.

Μετά το θάνατο του (από κολικό του νεφρού), τα άπαντα του εκδόθηκαν σε οκτώ τόμους, υπογραμμένα με τα διάφορα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε κατά καιρούς ο Πεσσόα και που, όπως έλεγε, εξέφραζαν τις διάφορες προσωπικότητες που συνυπήρχαν μέσα του: του <<Αλβέρτο Καρέιρο>>, του <<Αλβάρο δε Κάμπος>> και του <<Ρικάρδο Ρέις>>.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών επιστρέφει στη Λισαβώνα, που δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ. Διαλέγει το επάγγελμα του συντάκτη-μεταφραστή και αναλαμβάνει την εμπορική αλληλογραφία μερικών οίκων της εμπορικής Κάτω Πόλης της Λισαβώνας, εργασία με πενιχρές αποδοχές, που όμως τον απαλλάσσει από τις δεσμεύσεις του ωραρίου και του συγκεκριμένου χώρου.

Μέχρι σήμερα, οι μελετητές του έργου του έχουν ανακαλύψει είκοσι επτά διαφορετικές προσωπικότητες που υπογράφουν γραπτά του Πεσσόα. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν ο αγγλόφωνος Αλεξάντερ Σερτς, από την εποχή της Νοτίου Αφρικής, ο Αλμπέρτο Καέιρο, ένας σοφός που συνθέτει τα ποιήματά του αποτραβηγμένος στην εξοχή, ο Ρικάρντο Ρέις, φιλόλογος, που προσπαθεί να αναμετρηθεί με τους αρχαίους κλασικούς και ο Άλβαρο ντε Κάμπος, μηχανικός, με παιδεία αγγλοσαξονική, που στο έργο του υμνεί τηντεχνολογία και την έλευση των μοντέρνων καιρών. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να μπορέσει όλη αυτή η παραγωγή να συγκεντρωθεί και να μελετηθεί ως έργο του Πεσσόα. Όταν το 1935 πέθανε διαλυμένος από το ποτό σε ηλικία 47 ετών, βρέθηκε στο σπίτι του ένα μπαούλο με 27.453 χειρόγραφα, από τα οποία ένα μεγάλο μέρος μένει ακόμη να μελετηθεί και να εκδοθεί, επιφυλάσσοντας ενδεχομένως και άλλες εκπλήξεις στους επιμελητές. Ο Πεσσόα πέθανε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους, όμως ο πορτογαλικός λαός άργησε να αναγνωρίσει στα πολλά του πρόσωπα το συγγραφέα που εκφράζει τους πόθους του και τις αγωνίες του και να τον τιμήσει σαν τον εθνικό του ποιητή.

(πηγη : wikipedia)

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο : http://eam.gr/index.php/politismos/1274-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%83%CF%83%CF%8C%CE%B1

Η φωνή – Χρήστος Χωμενίδης

Το μυθιστόρημα ξεκινά παρουσιάζοντάς μας το Δώρο , έναν  ομογενή από την Τασκένδη με το χάρισμα (δώρο) να τραγουδά βελούδινα.

Τον «βλέπουμε» να έρχεται στην Ελλάδα και να κάνει όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Τον συμπονούμε  παρακολουθώντας την εκμετάλλευση που υπέστη .

 Χαιρόμαστε όταν τελικά ξυπνάει και αντιδρά και ξεφεύγει.

Απογοητευόμαστε όταν γυρίζει οικιοθελώς στον εκμεταλλευτή του .

Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά απ ότι έχει μάθει .

Ξαφνιαζόμαστε όταν συνειδητοποιούμε ότι ίσως μ ένα δικό του τρόπο αγαπά να είναι αυτός που τον έμαθαν.

Σ΄ όλο το βιβλίο θα δούμε το σύστημα-κύκλωμα της δισκογραφίας. Το πώς αν θέλουν οι δισκογραφικές , φτιάχνουν είδωλα. Πως δυστυχώς , η φωνή είναι το τελευταίο που κοιτάζουν. Πως ο συνθέτης μπορεί να σε κάνει φίρμα . Πως το χρήμα γίνεται θεός  και η εξαπάτηση επάγγελμα. Τη χειραγώγηση του απλού κόσμου και την «μετάλλαξη» που προκαλεί η δόξα.

Μέσα σ΄ όλα αυτά ξεχωρίζουμε μια σειρά από «απάτες» μικρών , μεγάλων και μεσαίων ανθρώπων , που όλοι μαζί «συνωμότησαν» στην κατάρρευση του πολιτικού και κοινωνικού μας συστήματος.

Μ΄ άρεσε και σας το προτείνω .

Υ.γ.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα

Πεζογράφος, γεννήθηκε το 1966 στην Aθήνα. Έχει τελειώσει τη Νομική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μέσα επικοινωνίας στη Μεγάλη Βρεττανία. Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 1993 από τις εκδόσεις της Εστίας. Μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά και στα ιταλικά, ενώ διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα τσέχικα. Ο Χ. Χωμενίδης έχει μεταφράσει ένα θεατρικό έργο, έχει γράψει ένα κινηματογραφικό κι ένα τηλεοπτικό σενάριο, εργάζεται δε και ως ραδιοφωνικός παραγωγός.

Εργογραφία 

Το σοφό παιδί. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1993. Σελ.: 312. 

Το ύψος των περιστάσεων. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1995. Σελ.: 325. 

Δεν θα σου κάνω το χατίρι. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1997. Σελ.: 192. 

Η φωνή. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1998. Σελ.: 348. 

Δεύτερη ζωή. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2000. Σελ.: 251. 

Υπερσυντέλικος. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2003. Σελ.: 347. 

Το σπίτι και το κελλί. Αθήνα, Πατάκη, 2005. Σελ.: 558. ISBN: 960-16-1803-1

Άλλες Εκδόσεις 

Συλλογικά έργα:

Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο. Αθήνα, Κέδρος, 1997. Σελ.: 383. 

Παραμύθια από το μέλλον. Αθήνα, Μίνωας, 2001. Σελ.: 210. 

Αληθινές ιστορίες. Αθήνα, Μεταίχμιο, 2003. Σελ.: 168.

Μυθιστόρημα μιας πόλης. Αθήνα, Ωμέγα, 2004. Σελ.: 180.

Με ορθάνοιχτα μάτια. Αθήνα, Καστανιώτης, 2004. Σελ.: 224. 

Γιώργος Πανουσόπουλος. Αθήνα, Αιγόκερως, 2005. Σελ.: 208. 

Ιστορίες καπνού. Αθήνα, Μίνωας, 2006. Σελ.: 166. 

Η Αθήνα τη νύχτα. Αθήνα, IntroBooks, 2006. Σελ.: 190. 

Το ερωτικό των τεσσάρων. Αθήνα, Καστανιώτης, 2006. Σελ.: 163.

(πηγή: Ελληνικό Κέντρο Βιβλίου)

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο :  http://eam.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/1249-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CE%B7-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AE-%E2%80%93-%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%89%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82

Το Αστείο

 

Το Αστείο γράφτηκε το 1965 δηλαδή, σε μια από τις πιο δύσκολες εποχές της Πράγας. Μπορούμε να πούμε ότι αποτελούσε μια καταγγελία του σοβιετικού σοσιαλιστικού μοντέλου. Το βιβλίο αυτό γνώρισε τεράστια επιτυχία διεθνώς την εποχή εκείνη αλλά αποτελεί και ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του Κούντερα διεθνώς. Ο 20χρονος Λούντβιχ Γιαχν, στέλνει στη φίλη του μια κάρτα για να την πειράξει, γράφοντάς της: «Ο οπτιμισμός είναι το όπιο του λαού. Το υγιές πνεύμα βρωμάει βλακεία. Ζήτω ο Τρότσκι». Αυτό και μόνο ήταν αρκετό  για να καταστραφεί η ζωή του. Κανείς δεν κατάλαβε το αστείο του…

Στο αστείο ο Κούντερα κινεί τους ήρωές του στους χώρους της πατρίδας του και περιγράφει τις συμπεριφορές τους, εξιστορώντας  τις ταλαιπωρίες τους μέσα από τη σχέση τους με το  κομμουνιστικό σύστημα. Ένα σύστημα που στην πραγματικότητα διακωμωδεί μέσα από τις περιγραφές του. Έντονο παράδειγμα, αυτής του της τακτικής, είναι  η επιλογή της εξιστόρησης του παραλογισμού και των ευτράπελων στα στρατόπεδα ανεπιθύμητων και όχι των βασανιστηρίων.

            Μέσα σε λίγες γραμμές ( δια στόματος του φίλου του Κόστκα) παραθέτει την αποξένωση του κόσμου από την εκκλησία, η οποία έγινε με την αθεϊστική προπαγάνδα και τις διώξεις των θρησκευόμενων από το κομμουνιστικό καθεστώς. Ακόμα προσπαθεί να βρει  ομοιότητες και διαφορές χριστιανισμού και κομμουνισμού. Μας αφήνει δε, να σκεφτούμε πως ο  κομμουνισμός λειτούργησε σαν θρησκεία, μα πολύ πιο σκληρή, αφού στους κόλπους του το μόνο που βρήκε το «μίσος». 

Εκτός από όλα αυτά όμως είναι ένα μυθιστόρημα που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη τόσο με την  ενδιαφέρουσα πλοκή του , όσο και με τους συνεχείς σχολιασμούς του ήρωα, για όλα τα γεγονότα που δυναμώνουν το κείμενο και εμπλουτίζουν τις περιγραφές.

            Κι όταν λέμε περιγραφές, μιλάμε για τέχνη! Είναι τέτοια η δεινότητα του,  που όταν «περπατάει» σε κάποιο δρόμο έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι πίσω του. Στις προσωπογραφίες του δε, σου δημιουργείται η εντύπωση πως τα πρόσωπα, σου είναι οικία σε τέτοιο βαθμό τέτοιο ,ώστε να νομίζεις ότι γνωρίζεις τις εκφράσεις και τα χαρακτηριστικά τους από πριν.

Διαβάζοντάς το θα μπορέσουμε να δούμε και πολλά στοιχεία από την καθημερινή ζωή της εποχής εκείνης , που άλλα διαφέρουν αρκετά με το σήμερα και άλλα είναι απαράλλακτα. Χαρακτηριστική φράση φράση των διαφορετικών αντιλήψεων με το σήμερα είναι η φράση της Έλενας ( ηρωίδα του βιβλίου) που λέει: …χωρίς καμιά αλληλεγγύη για την ηλικιωμένη γυναίκα κι όμως θα ΄ρθουν κι αυτές στην ηλικία των 30 και των 35…

            Όσον αφορά τη δομή του, χωρίζεται σε επτά αφηγήσεις.

 Στο πρώτο μέρος ο Λούντβιχ, ο κεντρικός ήρωας επιστρέφει, έπειτα από πολλά χρόνια, στην πόλη στην οποία γεννήθηκε…

 Στο δεύτερο μέρος η Έλενα αφηγείται τη ζωή της… 

Στο τρίτο μέρος ο Λούντβιχ αφηγείται τα γεγονότα που οδήγησαν σε ναυάγιο τη ζωή του… 

Στο τέταρτο μέρος ο Γιάροσλαβ αφηγείται τις προετοιμασίες για την παραδοσιακή γιορτή της Ιππασίας των Βασιλέων …

 Στο πέμπτο μέρος ο Λούντβιχ προσπαθεί να βρει κάποια άκρη για το τι συνέβη στη Λουτσία …

 Στο έκτο μέρος ο Κόστκα  βοηθά να κατανοήσει ο Λούντβιχ ένα μέρος των γεγονότων και παρουσιάζεται κατά κάποιον τρόπο μια κριτική όλων των προσώπων…

Στο έβδομο και τελευταίο μέρος, ο Λούντβιχ έχει ήδη εκτελέσει την αποστολή του στη γενέτειρά του και έχει μάθει  από τις αποκαλύψεις του Κόστκα …

Τι έγινε? Τι λέχθηκε? Τι αποκαλύφθηκε?

Εεε …αυτό είναι κάτι που θα το ανακαλύψετε μόνοι σας.

Προσωπικά μ΄ έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ το πώς η αλλαγή στη δική μας ζωή, μπορεί να επηρεάσει και τη ζωή των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας. Ακόμα το πώς ορισμένες φορές η αντίληψη που έχουν οι άλλοι για εμάς μπορεί να καθορίσει και την πορεία μας , αφού μας φέρονται ανάλογα και περιμένουν αυτά που θεωρούν ότι μπορούμε να πράξουμε ή να δώσουμε. Όσο για το αστείο και την επίδρασή του στην καθημερινή μας ζωή? Το χει πει καλύτερα από όλους ο Βίων πολύ πριν από εμένα: Αστειεύθητι μόνον ίσοις…

Σία Χαλικιά.

           Αποσπάσματα από το βιβλίο:

           -Πολλοί άνθρωποι όταν ενώνονται σαρκικά έχουν την εντύπωση πως ενώθηκαν και ψυχικά κι εκφράζουν μετά αυτήν την εσφαλμένη πίστη με το να αισθάνονται αυτόματα την ανάγκη να μιλούν στον ενικό. Έτσι εγώ που δεν ανέχομαι μια τέτοια εσφαλμένη αρμονία σώματος και ψυχής δέχτηκα τον ενικό της Έλενας με αντιπάθεια.

-Την κοιτούσα, πρόσεχα το ακαθόριστο επαρχιώτικό της χτένισμα, πρόσεχα το γκρίζο της μαντό, φτωχό και τριμμένο και ίσως λιγάκι κοντό· πρόσεχα το αφάνταστα όμορφο και καθαρό πρόσωπό της· αισθάνθηκα πως το κορίτσι αυτό κλείνει μέσα του μια γαλήνη, απλότητα και μετριοφροσύνη και πως όλα αυτά είναι αξίες που χρειάζομαι· μου φάνηκε, πως είμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον· πως έχουμε και οι δυο το μυστηριώδες δώρο της φυσικότητας· μου φάνηκε, πως αρκεί μόνο να πάω κοντά της και να της μιλήσω κι αμέσως τη στιγμή που θα με αντικρύσει στο πρόσωπο, θα μου χαμογελάσει, λες και ξαφνικά στάθηκε μπροστά της αδερφός, που έχει να τον δει εδώ και μερικά χρόνια.

-Με τη διαφορά πως εγώ αναζητούσα πάντα την αγάπη κι όταν δεν την εύρισκα εκεί που τη ζητούσα, ανατριχιάζοντας έκανα μεταβολή κι έφευγα, αν και ήξερα πόσο απλό ήταν να ξεχάσω το νεανικό μου όνειρο γι’ αγάπη, να το ξεχάσω ολότελα και να περάσω τα σύνορα για να βρεθώ στην άγνωστη εμπειρία μιας ελευθερίας που δεν γνωρίζει ντροπή, προφυλάξεις, ηθική, στην εμπειρία  μιας εμετικής ελευθερίας που είναι όλα επιτρεπτά.

- Ο κόσμος  που  οι άνθρωποι  μιλούν γενικά  στον ενικό δεν είναι  κόσμος πλατιάς φιλίας αλλά  κόσμος  πλατιάς αγένειας .

- Τίποτα δεν φέρνει πιο γρήγορα τους ανθρώπους  τον έναν  κοντύτερα στον άλλο, όσο  μια λυπημένη και μελαγχολική συνεννόηση.

- Σε στιγμές δυστυχίας  ο άνθρωπος ζητά κάποια  ανακούφιση  στο γεγονός  πως  η θλίψη  του ταυτίζεται  με  τη θλίψη των άλλων .

- Ο χρόνος φεύγει και αυτό δεν πρέπει να μας βάζει σε  αμηχανία . Το  σπουδαιότερο είναι  πως αφήνουμε  τ΄ αχνάρια μας και σε αυτόν τον χρόνο που χάνεται.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα

Ο Μίλαν Κούντερα (τσεχικά: Milan Kundera) είναι Τσέχος συγγραφέας με γαλλική υπηκοότητα. Γεννήθηκε στις 1 Απριλίου του 1929 στο Μπρνο της πρώην Τσεχοσλοβακίας και ζει στη Γαλλία από το 1975. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τα έργα του "Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι", "Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης" και "Το Αστείο".

Έχει συγγράψει τόσο στην τσέχικη όσο και στη γαλλική γλώσσα ενώ επιμελείται προσωπικά όλες τις γαλλικές μεταφράσεις των βιβλίων του, προσδίδοντάς τους ισχύ πρωτοτύπου και όχι μεταφρασμένου έργου. Κατόπιν λογοκρισίας, η κυκλοφορία των έργων του ήταν απαγορευμένη στη γενέτειρά του έως και την πτώση της Κομμουνιστικής κυβέρνησης κατά τη Βελούδινη Επανάσταση του 1989.

Aρχικά, ο Κούντερα συνέγραψε στην τσέχικη γλώσσα αλλά από το 1993 και έπειτα χρησιμοποίησε τη γαλλική. Μεταξύ 1985 και 1987 ανέλαβε την επιμέλεια της μετάφρασης στη γαλλική των αρχικών έργων του με αποτέλεσμα, εκείνα να ενέχουν θέση αυθεντικού έργου και όχι μεταφρασμένου. Τα βιβλία του Κούντερα έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Τα βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά:

·                    Majitelé klíčů (Οι κλειδοκράτορες, δράμα, 1962) : Έρση Βασιλικιώτη, ("Δωδώνη"), 

·                    Žert (Το αστείο - μυθιστόρημα, 1967) : Α.Τσακάλης, ("Κάλβος"), νεώτερη έκδοση Μάιος 2002,

·                    Smesne lasky (Γελοίοι έρωτες, διηγήματα, 1969) : Γ.Δημολίτσας (¨Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση Δεκέμβριος, 2007

·                    Valčík na rozloučenou (Το βαλς του αποχαιρετισμού - μυθιστόρημα,1972) : Α.Τσακάλης, ("Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση Νοέμβριος 2006

·                    Život je jinde : "Η ζωή είναι αλλού - μυθιστόρημα, 1973" : Α.Τσακάλης, ("Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση Απρίλιος 2004

·                    Kusha smichu a zapomneni (Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης - μυθιστόρημα, 1978) : Α.Τσακάλης, ("Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση

·                    Δεκέμβριος 2011, Nesmesitelna lekhost byts (Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Eίναι - μυθιστόρημα, 1984) : Κατερ.Δασκαλάκη, "(Εστία"), νεώτερη έκδοση

·                    Δεκέμβριος 1999Nesmrtelnost (Η αθανασία - μυθιστόρημα, 1990) : Κατερ.Δασκαλάκη, "(Εστία"), 

·                     Ιούνιος, 2010: "Συνάντηση"

·                    Φεβρουάριος, 1996: "Η βραδύτητα", 

·                     Φεβρουάριος, 1996: "Οι προδομένες διαθήκες - ΔοκίμιοΝοέμβριος, 2005: "Ο πέπλος - Δοκίμιο σε εφτά μέρη", 

·                     Ιούλιος, 2001: "Η άγνοια - Μυθιστόρημα", 

·                    Δεκέμβριος, 1998: "Η ταυτότητα - Μυθιστόρημα

·                    Ιανουάριος, 1996: "Η τέχνη του μυθιστορήματος - Δοκίμιο", 

·                    Δεκέμβριος, 2002: "Ο Ιάκωβος κι ο αφέντης του - Φόρος τιμής στον Ντενί Ντιντερό σε τρεις πράξεις: Θεατρικό έργο

(πηγή βιβογραφικού: Βικιπαίδεια)

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο :http://eam.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/1618-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1

Ο κάμπος ο κόσμος - El campo el mundo του Τάκη Ν. Λαϊνά

Ο κάμπος ο κόσμος - El campo el mundo του Τάκη Ν. Λαϊνά

Αυτή τη φορά θα ξεκινήσω ανάποδα…

Θα αρχίσω με το ποιος είναι ο Τάκης Ν. Λαϊνάς.

Γεννήθηκε , μεγάλωσε, ζει και εργάζεται ως ελεύθερος επαγγελματίας στα   Λεχαινά της Ηλείας , γεωπόνος στο επάγγελμα ( απόφοιτος της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών)  , ανήσυχος και ενεργός πολίτης , δυο φορές εκλεγμένος  νομαρχιακός σύμβουλος Ηλείας και μια φορά δημοτικός σύμβουλος Λεχαινών. Είναι μέλος της Ένωσης Πολιτών για την Οικολογία και το Περιβάλλον (ΕΠΟΠ) και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του πολιτιστικού συλλόγου Λεχαινών «Αντρέας Καρκαβίτσας».

Το εντυπωσιακό όμως για μένα σ αυτόν τον άνθρωπο είναι ο τρόπος που γράφει.

Η γραφή του είναι γεμάτη τρυφερή νοσταλγία για την αθωότητα των  χρόνων που πέρασαν, ζωηρή όσο και οι μνήμες στη σκέψη του, χιουμοριστική όσο και οι σκανταλιές των παιδικών μας χρόνων ,  ευαίσθητη όπως το βλέμμα του γονιού προς το παιδί και ταυτόχρονα με έκφραση στοχασμών που απασχολούν τον καθημερινό μέσο Έλληνα που ζει και κατοικεί στην επαρχία σήμερα.

Στο  βιβλίο «Ο κάμπος ο κόσμος - El campo el mundo» μπορείς να απολαύσεις μια συμπυκνωμένη μα γλαφυρή και ζωντανή αφήγηση που θα σε ταξιδέψει στον κάμπο.  Στον κάμπο της Ηλείας που αποτελεί τον κόσμο των κατοίκων της αγροτικής αυτής περιοχής. Ένα κάμπο που γονιμοποιεί τα φυτά και μαζί μ αυτά , τα όνειρα των ανθρώπων του . Μια γη όμορφη και εύφορη που προσφέρει καρπούς, ευκαιρίες αλλά και δυσκολίες .

Αυτόν τον κάμπο θα τον γνωρίσει καλά ο αναγνώστης. Θα τον περπατήσει πιθαμή προς πιθαμή και θα τον αγαπήσει.

Θα γνωρίζει και τη ζωή πάνω σ΄ αυτόν. Το παιδικό παιχνίδι στις αλάνες, τα μεροκάματα στην οικοδομή , τις αγροτικές εργασίες.

Μια ζωή γεμάτη χαρές , μυρωδιές και εικόνες. Παρέα  σ αυτή του τη διαδρομή θα είναι η  συγκίνηση του βιώματος του συγγραφέα και σύντροφος η ε­πι­στη­μο­νι­κή περιγραφή του.

Στις σελίδες του βιβλίου εύκολα θα διακρίνει κανείς τη στάση ζωής των παλιότερων  ανθρώπων , με το να επιλέγουν να ζουν στη φύση , από τη φύση και με ότι τους έδινε ποιότητα στην καθημερινότητά τους . (Η ποσότητα είναι μια έννοια που την έχουμε στο μυαλό μας περισσότερο σήμερα.) «Εμφανίζονται» επίσης τα θέματα των μεταναστών , των παρατημένων πηγών πλούτου της περιοχής (Κοτύχι, Αλυκές, ‘Καρκαβίτσας’) καθώς και οι πολιτικές «ευθύνες» για όλα τα παραπάνω.

Στις τελευταίες σελίδες θα σας δοθεί η ευκαιρία να συμπληρώσετε όλα όσα είχατε φανταστεί με τις παλιές φωτογραφίες του παρατήματος.

Σας προτείνω λοιπόν αυτόν το «λογοτεχνικό ταξιδιωτικό οδηγό» και εύχομαι να απολαύσετε κι εσείς όσο κι εγώ, το σεργιάνι στον κάμπο της περιοχής μου , τόσο στο σήμερα όσο και στο παρελθόν…

Σία Χαλικιά

αποσπάσματα:

-Μάς μιλάνε, Ελένη,( όπου Ελένη η Ελένη Σκάβδη που έκανε την επιμέλεια του βιβλίου)

 τα δέντρα κι είναι ο λόγος τους απλός και μεστός, όπως τα φρούτα τους. .Μάς αγαπάνε τα δέντρα, μάς πονάνε και κλαίνε για μας... Φτερουγίζουν τα πουλιά απ’ τη δάφνη στο σκίντο, την οξιά, τη λυγιά και το έλατο και μαζεύουν κλωναράκια, κλαδάκια, φυλλαράκια, χαλικάκια και στις μασχάλες των δέντρων χτίζουν φωλιές, γεννούν αυγά, καινούρια πουλιά, “των ερώτων τα θαύματα

-“Ο δικός μας κάμπος, ο δικός μας κόσμος ενιαίος και επικλινής, φωταγωγημένος ομοιόμορφα από τα Σαβάλια ως το Βουπράσιο.”

-«Μα εμένα δε με νοιάζουν τα επιτεύγματα, με νοιάζει η βιολογία του σπόρου που φυτρώνει και το κλαδάκι που ανθίζει, η μυρωδιά του πεύκου και του τρυγονιού το φτερούγισμα. ... Η μεταμόρφωση των εντόμων, τα εξάγωνα των μελισσών, η ζύμωση του μούστου και η γεύση του κρασιού, τα εκατομμύρια μικρά και μεγάλα θαύματα που συνθέτουν τον κόσμο των έμβιων όντων, που ζούμε μ’ αυτά και χάρη σ’ αυτά και η κατανόησή τους μας βοηθάει να προσδιορίσουμε τη θέση μας, να εξελιχθούμε, να ανέβουμε. Η γνώση και το ψάξιμο των γνωστών και άγνωστων νόμων της ζωντανής φύσης...»

-«Στις μι­κρές κοι­νω­νίες που ζού­με η α­ντί­δρα­ση και ο συ­ντη­ρη­τι­σμός έ­χουν ό­νο­μα και ε­πώ­νυ­μο...»

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο:http://eam.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/1505-%CE%BF-%CE%BA%CE%AC%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%82-el-campo-el-mundo-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%B7-%CE%BD-%CE%BB%CE%B1%CF%8A%CE%BD%CE%AC

Βαρκάρισσα της χίμαιρας- Αλκυόνη Παπαδάκη

Πρόκειται για μια αφήγηση που «πηδάει» ελαφρά ανάμεσα σε χρονολογικά γεγονότα και συναισθήματα.

Στην αρχή μπορεί φανεί «βαρύ» με την ποιητικά καταθλιπτική διάθεσή του  μιας και οι ευτυχισμένες στιγμές πιθανόν να μην περνάνε τις 2 σελίδες (συνολικά στο βιβλίο).

Υπάρχει όμως κάτι που κρατά αιχμάλωτο τον αναγνώστη. Πιθανόν αυτό να οφείλεται στην καταπληκτική ικανότητα  της συγγραφέως να σκιαγραφεί τους χαρακτήρες των ηρώων της και την άνεσή της να μπαίνει στην ψυχή τους . Ακόμα και τα πιο «μοχθηρά» πρόσωπα τις ιστορίας , κάπου θα τα δικαιώσει  ή θα παρουσιάσει μια δικαιολογία για τη συμπεριφορά τους . Στο τέλος δεν μπορείς να μην αγαπήσεις αυτό το βιβλίο. Συνειδητοποιείς ότι είναι όλο ένα μάθημα. Είναι γεμάτο συμβουλές και παραδείγματα προς αποφυγήν κρυμμένα μέσα στην αποτυχία και τα λάθη στις ζωές των ηρώων του .

Θέματα όπως οι συναισθηματικές ανάγκες των μικρών παιδιών, οι τρόποι που εφευρίσκουν για να σου τραβήξουν την προσοχή, η αυτοκαταστροφή από την έλλειψη αυτοεκτίμησης, ο καταστροφικός συνδυασμός της απουσίας ήθους σε ανθρώπους με εξουσία,   οι συνέπειες  της εισβολής τρίτων ανθρώπων μέσα στο ζευγάρι και ο αντίκτυπός της στη ζωή των παιδιών , περιγράφονται με γλαφυρό τρόπο, υποβοηθούμενα από τη λίγη δόση «τρέλας» που υπάρχει σε όλα τα πρόσωπα ώστε τα παραδείγματα να γίνονται πιο έντονα.

Μη γελαστείτε όμως, δεν περιέχει ωμές συμβουλές, δεν είναι βιβλίο ψυχολογίας, αντίθετα σου αφήνει την ικανοποίηση να καταλάβεις μόνος σου (και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια) , όλα όσα θέλεις εσύ να καταλάβεις. Το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να το αφήσεις να σε αγγίξει.  

Είμαι σίγουρη ότι η γυναικεία ευαισθησία της Αλκυόνης Παπαδάκη ,που ζωγραφίζει τις αλήθειες της καθημερινότητας με τρυφερά  χρώματα δεν θα σας απογοητεύσει.

Αντί περιγραφής της υπόθεσης , σας αφήνω να πάρετε μια γεύση από το ίδιο το βιβλίο:

-Αυτό που ζητάς δεν θα στο δώσει κανείς . Το ‘ χεις μέσα σου.

-Ποτέ δεν μαθαίνουμε σωστά αυτούς που τους έχουμε αδυναμία.

-Η αγάπη αλλοιώνει λίγο το πραγματικό σχήμα των πραγμάτων . Λιμάρει τις γωνίες. Τα κάνει όλα πιο μαλακά. Πιο λεία. Αυτό είναι όλο.

-Ποτέ δεν είχα νιώσει την ζέστη μιας οικογένειας. Αυτό που γίνεται όταν σβήνουν τρυφερά τα σύνορα του “εγώ” για να γεννηθεί το θαύμα του “εμείς”.

-Δεν ψάχνω για ιδανικούς ανθρώπους, γιατί δεν υπάρχουν. Κι αν ακόμα υπήρχαν εμένα δεν θα μ΄ άρεσαν.

-Να ονειρεύεσαι, μου 'λεγε ένας φίλος που μ'αγαπούσε και με ήξερε καλά. Τα όνειρα, συνήθως, προδίνουν. Παραπλανούν. Καμιά φορά και σκοτώνουν. Ομως, δε γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι. Δεν έχει νόημα. Δεν έχει ουσία. Να ονειρεύεσαι! Κοίτα μόνο να έχεις σταμπάρει την έξοδο κινδύνου από τα όνειρα σου. Τότε σώζεσαι. Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου; Τίποτε δεν είναι στη ζωή το 
παν! Έχει και παρακάτω, έχει και άλλο. Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα! 
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου! Όταν ένας άνθρωπος έχει ενδώσει εντελώς στο πάθος του, είναι μάταιο να προσπαθείς να του αλλάξεις τακτική. Είναι όπως ακριβώς ο τζόγος. Όσο χάνεις, τόσο κολλάς. Έχει μια περίεργη γλύκα η αυτοκαταστροφή. Ανήκει στα σκληρά ναρκωτικά. Αν εθιστείς, μάλλον τελείωσες. Εκτός αν 
πετύχεις στις καλές του το Θεό. Συμβαίνει. Εγώ τα είχα βρει μια 
χαρά με τη ζωή. Γίναμε κολλητάρια και τα περνούσαμε περίφημα. Πήγαινα ως εκεί που μ' έπαιρνε. Για να χαίρομαι. Κι αν είχα κέφι, προχωρούσα ως εκεί που δε μ' έπαιρνε. Για να μαθαίνω.

Σία Χαλικιά

Υ.γ.

Αλκυόνη Παπαδάκη

Βιογραφικό γραμμένο απο την ίδια.

Γεννήθηκα στο Νιο Χωριό, πολύ κοντά στα Χανιά. Ο πατέρας μου ήταν δάσκαλος. Η μάνα μου, ονειροπόλα... Όσο ήμουνα παιδί, η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες έως τραγικές καταστάσεις. Έτσι, αναγκάστηκα να ψάχνω από τότε τα μονοπάτια της φυγής. Εκείνη την εποχή μιλούσα με τα δέντρα, τις κάργιες που φώλιαζαν στα κυπαρίσσια του κήπου μας, τους θάμνους και τις πέτρες. Μου άρεσε, ακόμη, να φέρνω στο μυαλό μου διάφορες λέξεις και ν ανακαλύπτω το χρώμα και τη μυρουδιά τους. Τελείωσα τη Γαλλική Σχολή κι ύστερα ήρθα στην Αθήνα με τ όνειρο ν αλλάξω τον κόσμο. Άρχισα τις επαναστάσεις και τις ανατροπές και το μόνο που κατάφερα ήταν να σπάω συνεχώς τα μούτρα μου. Ευτυχώς που όλα έγιναν έτσι ακριβώς όπως έγιναν. Χαλάλι. Είδα, έμαθα κι ένιωσα τόσα πολλά! Όταν κατάλαβα πως δεν μπορούσα ν αλλάξω τον κόσμο, είπα: εντάξει, θ αλλάξω τον εαυτό μου. Πολύ το διασκέδασα που την πάτησα κι εκεί. Τελικά σκέφτομαι, προς το παρόν δηλαδή γιατί πάντα το ψάχνω, πως επανάσταση είναι να χεις τα μάτια της ψυχής σου ανοιχτά· να επιμένεις, ν αγαπάς τη ζωή και να φροντίζεις να μην τη μολύνεις με το πέρασμά σου. Όσο για το γράψιμο, έγραφα από παιδί. Το πρώτο μου γραφτό ήταν ένα ραβασάκι στο Θεό. Η αλήθεια είναι πως, όταν μεγάλωσα αρκετά, έκανα φιλότιμες προσπάθειες να μην μπλεχτώ στα γρανάζια της λογοτεχνίας. Φοβόμουνα μήπως κάποια μέρα αυτή η ιστορία με καπελώσει. Μάταιος κόπος! Φαίνεται πως μερικοί γεννιούνται με τούτη την περίεργη διαστροφή στο κεφαλάκι τους. Τουλάχιστον με παρηγορεί το γεγονός, πως το καπέλο μου δε μου κρυψε ποτέ τα μάτια και τ αφτιά μου.

Της ίδιας: - Η μπόρα - Το κόκκινο σπίτι - Το χρώμα του φεγγαριού - Σκισμένο ψαθάκι - Αμάν... Αμάν! - Ο κάργιες - Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα - Το τετράδιο της Αλκυόνης - Βαρκάρισσα της Χίμαιρας κ.α.


το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο : http://eam.gr/index.php/politismos/1344-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%AC%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%83%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%87%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%B1%CF%82-%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CF%85%CF%8C%CE%BD%CE%B7-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B4%CE%AC%CE%BA%CE%B7

«Γυναίκα από βελούδο»- Φρέντυ Γερμανός

Με μια πρώτη ματιά θα πιστέψουμε ότι θα ασχοληθούμε με τη ζωή της Σοφίας Τρικούπη, της «γυναίκας από βελούδο» όπως την έχουμε μάθει όλοι.

Μιας γυναίκας που γεννήθηκε , μεγάλωσε και μορφώθηκε στο Λονδίνο και είχε την ευκαιρία να τριγυρίζει στους κήπους του Buckingham , να παίζει με πριγκίπισσες και να απολαμβάνει τη συμπάθεια της βασίλισσας Βικτώριας.

Η γυναίκα αυτή είχε την τύχη όχι μόνο  να γνωρίσει αλλά και να συναναστραφεί με πρέσβεις, βασιλείς και πρωθυπουργούς, δηλαδή με  τα ισχυρότερα πρόσωπα της εποχής εκείνης μιας και το σπίτι της υπήρξε το κέντρο των ανώτερων διπλωματικών, πολιτικών και κοινωνικών συγκεντρώσεων.

Χάρη στη δική της όμως επιβλητική και  δυναμική προσωπικότητα δεν στάθηκε μόνο σ΄ αυτά, γνωρίστηκε και απέκτησε φιλικές σχέσεις με καλλιτέχνες όπως τον Κάλβο, τον Παλαμά, το Ροΐδη, τον Ξενόπουλο , το Μαλακάση  και τον Ψυχάρη.

Με πατέρα  το Σπυρίδωνα και αδερφό το Χαρίλαο Τρικούπη έζησε όλα τα ιστορικά γεγονότα εκ των έσω.

Λέγεται ότι ξεχώριζε για την ομορφιά και την οξυδέρκειά της τόσο, που την είχε ερωτευτεί σχεδόν κάθε ισχυρός άνδρας της εποχής της.   Η δική της καρδιά όμως ήταν δοσμένη για πάντα στο Θεόδωρο Δεληγιάννη, τον αιώνιο και ανελέητο αντίπαλο του αδερφού της.

Αυτή πάνω κάτω είναι φαινομενικά η ιστορία αυτού του βιβλίου.

Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα ιστορικό μυθιστόρημα που παρουσιάζει όλες τις πολιτικές εξελίξεις, της μετά την απελευθέρωση εποχής, μέσα από μικρούς ή μεγάλους έρωτες.

Παρουσιάζεται δηλαδή η ιστορία της Ελλάδας μέσα από τη ζωή τριών ανθρώπων που  την «έγραψαν». Αυτό δε, έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον για τον αναγνώστη μιας και πρόκειται για μια άγνωστη μα καθοριστική περίοδο ακόμη και για τη σημερινή ζωή μας , αφού δεν ανήκει στη διδακτέα ύλη του σχολείου ή περνά στα γρήγορα , χωρίς να της δοθεί η δέουσα σημασία.

Στο διάστημα αυτό έγιναν όλες εκείνες οι κινήσεις για να σταθεί στα πόδια του το Ελληνικό κράτος και ταυτόχρονα προσπάθησαν να εκσυγχρονίσουν  τη χώρα . Έγιναν τα μεγάλα έργα στον ισθμό της Κορίνθου, έργα οδοποιίας, κατασκευάστηκε ο σιδηρόδρομος, «εμφανίστηκαν» τα τηλέφωνα και ξαναγύρισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες.

Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα του βιβλίου στο οποίο συζητούν ο  Τρικούπης και ο  βαρόνος Πιερ ντε Κουµπερτέν:

«Τον Οκτώβρη έρχεται ο βαρώνος Πιερ ντε Κουµπερτέν. Οι πρώτοι Ολυμπιακοί Αγώνες θα γίνουν σε δυο χρόνια-  ο βαρώνος είναι ανήσυχος:

 -είναι η Ελλάδα έτοιµη; Μπορεί να αναλάβει την ευθύνη;

Ύστερα το βλέµμα του Κουµπερτέν πέφτει στο τηλέφωνο που υπάρχει πάνω στο γραφείο του Τρικούπη.

- Έχετε τηλέφωνα στην Ελλάδα; λέει ξαφνιασµένος. Ο Τρικούπης χαμογελά:

- Απ’ εδώ και δύο χρόνια, λέει.

Ο Κουµπερτέν αναπνέει µ’ ανακούφιση.

-  Ραντεβού,  λοιπόν,  στην Ολυµπιάδα του1896 κύριε πρόεδρε!»

Ακόμα και οι περιγραφές των τοπίων και των περιοχών είναι ξεχωριστές και ξαφνιάζουν τον αναγνώστη. Εκφράσεις όπως :

-περνούσε από τα κατσάβραχα της Νεάπολης,

- κρύβονταν στις χαράδρες του Μεταξουργείου,

-ηρεμούσε στο εξοχικό του στην Κηφισιά χαζεύοντας τους  βοσκούς και τα πρόβατά τους…

 Μας  δίνουν λίγο περισσότερο από το άρωμα εκείνων των χρόνων.

Τι πιο συναρπαστικό άλλωστε από το να διαβάσουμε αποσπάσματα από το ημερολόγιο της ίδιας της Σοφίας, ιδιόχειρα σημειώματα του Χαρίλαου Τρικούπη και ταυτόχρονα να έχουμε τη δυνατότητα να «χαζεύουμε» τα πρόσωπα μέσα από τις φωτογραφίες τους.

Μια ιστορία λοιπόν  συναρπαστική όπως ο Φρέντυ Γερμανός μπορεί να μας προσφέρει με την οξυδέρκεια και το  λεπτό χιούμορ στο γράψιμό του.

Για το πόσο σύγχρονο είναι αυτό το βιβλίο θα σας αναφέρω μόνο μια φράση του  : «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» .

Καλή σας ανάγνωση!

Σία Χαλικιά.

Υ.γ.

Βιογραφικό Σημείωμα , από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου
ΦΡΕΝΤΥ ΓΕΡΜΑΝΟΣ (1934-1999)
Ο Φρέντυ Γερμανός γεννήθηκε στην Αθήνα. Στο χώρο των γραμμάτων πρωτοεμφανίστηκε ως δημοσιογράφος, ήδη σε ηλικία είκοσι χρόνων, στην εφημερίδα Ελευθερία, όπου εργάστηκε ως το 1960. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τις εφημερίδες Μεσημβρινή (1960-1967), Απογευματινή (1969-1974) και Ελευθεροτυπία (1975-1990). Πραγματοποίησε δημοσιογραφικές εκπομπές στην κρατική και ιδιωτική τηλεόραση (Αλάτι και πιπέρι, ΕΙΡΤ 1968-1976, Πρώτη σελίδα, ΕΤ-1 1979-1988 – Βραβείο ιδρύματος Μπότση-, Η Ώρα της αλήθειας, Mega Channel, 1991, Εκπομπές που αγάπησα, ΕΤ-1, 1995). Στο χώρο της λογοτεχνίας πρωτοεμφανίστηκε το 1953, οπότε τιμήθηκε με το δεύτερο βραβείο διηγήματος νέων στον πανελλήνιο διαγωνισμό της εφημερίδας Βραδυνή, ενώ το 1978 τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έργο του Γελαστό απόγευμα. Ως το θάνατό του ήταν μέλος της ΕΣΗΕΑ. Παντρεύτηκε δύο φορές, την πρώτη με την Εριέττα Μοαυρουδή, με την οποία απέκτησε μία κόρη τη Ναταλία και τη δεύτερη με την Μαρία Ιωαννίδου. Πέθανε στην Αθήνα από καρκίνο. Ημιτελές έμεινε το τελευταίο έργο του, μια μυθιστορηματική βιογραφία του Νίκου Ζαχαριάδη. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Φρέντυ Γερμανού βλ. «Γερμανός Φρέντυ», Who’ s who 1998· Επίτομο Βιογραφικό Λεξικό. Αθήνα, Μέτρον, 1998 και «Εις μνήμην», Διαβάζω398, 7-8/1999, σ.56.