Επίσκεψη του ΙΕΚ Μαγειρικής τέχνης στο κτήμα Σταυρόπουλου

                                                                                                                                                                                   Την Παρασκευή 3 Μαρτίου το ΙΕΚ Μαγειρικής τέχνης του Πύργου ξεναγήθηκε στο κτήμα Σταυρόπουλου. Τους μαθητές και μελλοντικούς μάγειρες συνόδευσαν οι καθηγητές τους κ. Θωμάς Λαζανάς (executive chef) ,

 ο κ. Γιαννης Παναγιωτακόπουλος (chef) καθώς και ο διευθυντής της σχολής. Στο οινοποιείο τους υποδέχθηκε ο ιδιοκτήτης του κτήματος κ. Σταυρόπουλος ενώ την ξενάγηση ανέλαβε ο οινολόγος της επιχείρησης κ. Φώτης Παναγόπουλος.

Τα παιδιά ξεναγήθηκαν σε όλους τους χώρους και είχαν την ευκαιρία να δουν και τα παλιά μηχανήματα καλλιέργειας των αμπελώνων και του πατήματος των σταφυλιών. Ενημερώθηκαν για τη διαδικασία παραγωγής και εμφιάλωσης καθώς και για το πώς γίνεται η παραγωγή κρασιού παραγωγή κρασιού σε ένα σύγχρονο οινοποιείο. 

Στο υπόγειο του κτιρίου βρίσκονται τα κελάρια με τα ξύλινα βαρέλια όπου ωριμάζει το κρασί. Στο χώρο υποδοχής είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τα κρασιά του οινοποιείου και έμαθαν για τον τρόπο που δοκιμάζεται και σερβίρεται.

Το ενδιαφέρον όλων ήταν έντονο και οι ερωτήσεις τους έπεφταν βροχή. Έμαθαν για τις διαφορές της βιολογικής καλλιέργειας από τη συμβατική , για το πως συντηρείται το τελικό προϊόν , πόσος είναι ο χρόνος ζωής του , με τι σερβίρουμε τις διάφορες ποικιλίες, ποιες είναι οι ποικίλες του τόπου μας, ποιες είναι οι διαφορές των ελληνικών κρασιών , ποιοι παράγοντες επηρεάζουν την ποιότητά του, η σημασία του σκούρου μπουκαλιού και του φελλού στην εμφιάλωση, ποια είναι η δουλειά του γευσιγνώστη και πολλά άλλα.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της βιωματικής εμπειρίας τα παιδιά όχι μόνο εξοικειωθούν με τις γεύσεις , αλλά έμαθαν και τη σημασία του στη μαγειρική , αφού με αφορμή αυτή τους την επίσκεψη , διδάχτηκαν από τον κ. Λαζανά τρία πιάτα με βασικό συστατικό το κρασί.

Τι μαγείρεψαν?

-Αχλάδια Ποσέ Σε Κόκκινο Κρασί & Πετιμέζι Αρωματισμένο Με Κανέλα,

Κενέλ Μους Κρέμας Τυριού Με Λευκή Σοκολάτα Αρωματισμένο Με Μαστίχα & καβουρντισμένα φιλέτα αμυγδάλου, Σφαίρα Καραμέλας & καρπούς από φρέσκο ρόδι

-Φιλέτο Λαβράκι Delice Με Μους Γαρίδας & Αφρό Λεμονιού Σάλτσα Λευκού Κρασιού Αρωματισμένη Με Σαφράν Σε Πουρέ Από Σπαράγγια & Μαρμελάδα Ντομάτας Με Πιπεριά Φλωρίνης

-Ψαρονέφρι Με Σάλτσα Κόκκινου Κρασιού & Μανιτάρια Του Δάσους,

Τηγανίτα Πατάτας Με Πράσινο Μήλο & Ραπανάκι

Ένα θα σας πω: όσο δύσκολο είναι να τα πεις , τόσο εύκολο είναι να τα απολαύσεις …..

Σία Χαλικιά

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο http://eam.gr/%CE%B5%CE%BA%CE%B4%CE%B7%CE%BB%CF%8E%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82/1630-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B9%CE%B5%CE%BA-%CE%BC%CE%B1%CE%B3%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CF%84%CE%AD%CF%87%CE%BD%CE%B7%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%85%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%85

Tα κούλουμα όπως τα θυμάμαι.

Το πιο σημαντικό τότε ήταν ο χαρταετός!!!!!!

Αααα!!!!!!!!!  Έπρεπε να έχουμε τον ομορφότερο , το μεγαλύτερο  και μάλιστα να μπορέσουμε να τον φτάσουμε πιο ψηλά απ΄ όλους !

Δυο μέρες πριν ξεκινούσε ο πατέρας μου να ψάχνει για τα καλύτερα , τα πιο ίσια , τα πιο γερά και τα πιο ξερά καλάμια .Στο μεταξύ είχε αγοράσει πολλές χρωματιστές κόλλες για να διαλέξουμε πως θα συνδυάσουμε τα χρώματα. Αδειάζαμε το μεγάλο τραπέζι και κάναμε το σπίτι εργαστήρι. Τα αγόρια συνήθως έκαναν τα πιο δύσκολα, ενώ εγώ  θυμάμαι να κάθομαι με το ψαλιδάκι να κόβω αυτιά και ουρές από τα υπολείμματα  και να περνάω με προσοχή ένα πλούσιο στρώμα κόλλας όπου μου έλεγαν  . Και δώστου μέτρημα τα ζύγια και δώστου μέτρημα η ουρά και φτιάξε γερό τον κόμπο  στην καλούμπα.. Μετά τα βασικά και με ένα διαφορετικό χρώμα κολλούσαμε  τα αρχικά μας επάνω…τι στο καλό…5-6 χρώματα υπήρχαν κι όλοι μοιάζανε, να τον μπερδεύαμε? Στο τέλος ,ήταν οι σπάγκοι, μη σου πω ότι είχαμε κανα 5άρι να ενώσουμε …εκεί όλο το απόγευμα να τους ξετυλίξουμε προσεκτικά , να τους ενώσουμε και ξανά μάζεμα…Ερχόταν το κουβάρι και γινόταν ολόκληρη κουμούτσα .

Η μανά μου από την άλλη αγόραζε τόσα πράματα να φάμε , που λες κα θα κρατούσε η Δευτέρα μια βδομάδα …Μετά καταλαβαίναμε ότι θα μαζευόταν όλο το σόι. Τι ταραμά για ταραμοσαλάτες, τι χταποδάκια  που τα ΄κανε ξιδάτα , τι κουκιά και φασόλια νερόβραστα, τι πατατοκολόκυθα, χαλβάδες , μαρούλια , όλα εκείνα που σιχαίνονται τα παιδιά δηλαδή … Το καλύτερο ήταν οι λαγάνες!!! Έπιανε προζύμη από το βράδυ, ξυπνούσε όλη νύχτα να ζυμώσει, για να γίνουν και το πρωί που ξυπνούσαμε μύριζε όλο το σπίτι!

Εμείς τρέχαμε έξω να βεβαιωθούμε ότι έχει καλό καιρό . Ντυνόμαστε και βοηθούσαμε να φορτώσουμε τα πράγματα στ΄ αμάξι. Πού να ξεμπερδέψουμε με τόσα τζάτζαλα? Τρείς φορές πρέπει να γεμίζαμε το φιατάκι να τα πάμε στην εξοχή από πολύ πρωί μην τύχει κι έρθουν οι φίλοι και δε μας βρουν εκεί. Εκεί παρατάγαμε τους μεγάλους να τακτοποιούν και τρέχαμε να βρούμε τα παιδιά της γειτονιάς , να δούμε αν ήταν καλός ο δικός τους αετός . Καλά δεν το συζητώ ότι ποτέ δεν έτυχε να έχεις άλλος καλύτερο…

Ο πατέρας μου ,από τα πρώτα που έκανε, ήταν να κουβαλάει έξω καρέκλες και τραπέζια και να συνδέσει τη μπαλαντέζα για να παίζει το κασετόφωνο. Κασέτες είχαμε πολλές , αλλά τέτοιες μέρες βάζαμε μόνο δημοτικά και μετά τα πρώτα κρασάκια, πήγαινε το λαϊκό σύννεφο.

Όλοι εμείς (τα παιδιά)  μαζί με φίλους και ξαδέρφια  τρέχαμε στα χωράφια , μακριά από δέντρα  , βάζαμε το δάχτυλο στο στόμα να δούμε μετά αν έχει αρχίσει να σηκώνει καθόλου αεράκι και προς τα πού κι αρχίζαμε το τρέξιμο . Η φωνή στον ουρανό… Τώραααααααααα άκουγες κάθε λίγο και τα πόδια έφταναν στο κεφάλι . Όταν έφτανε ψηλά δε σου λέω τι γινότανε. Άρχιζε ο τσακωμός και η γκρίνια . όλο εσύ θα τον κρατάς? Δικός σου είναι μόνο? Και : μαμάάάάάάάάάάά΄, πέστουυυυυ.  Τα χέρια το βράδυ από τους σπάγκους ήταν γεμάτα καρούλια. Εκεί άκουγες κρατά γεράααααα  και το άλλο το γνωστό αμόλα καλούμπαααααααααααααα

Της τρελής . Τελειώναμε όταν έπεφτε ο ήλιος  κατάκοποι και κατάευχαριστημένοι!

Γι΄ αυτό αύριο, μη την δούμε όλοι πάλι ουζάκι και πλατεία…

Άσχημα θα ΄τανε να το ξαναζήσουμε όλο αυτό και γιατί όχι ,μετά από καμία 20αριά χρόνια και τα παιδιά μας να μπορούν να θυμούνται κάτι ανάλογο?

Αμόλα καλούμπα λοιπόν! J

Master Chef Άγγελος Μπακόπουλος είκοσι απαντήσεις

1.      Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με τη μαγειρική?

Από τη παιδική μου ηλικία επηρεασμένος από τη μητέρα μου .Χαρακτηριστικά θυμάμαι τη κουζίνα του σπιτιού μου γεμάτη φαγητά και όμορφες μυρωδιές. Ήταν κάτι που με ώθησε στα 15 μου χρόνια να πάω σε μία σχολή μαγειρικής και να σπουδάσω. Από τότε ξεκίνησε το ταξίδι…

2.      Ποιος μαγειρεύει στο σπίτι?

Γενικά μένω μόνος μου… Μαγειρεύω αρκετά στο σπίτι…. Αγαπημένη μου συνήθεια να μαγειρεύω τις πρωινές ώρες….

3.      Πως αποφάσισες να συμμετέχεις  σε  ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα όπως το Master Chef?

Όταν είχα δει το Master Chef  1 είχα γοητευτεί που στην Ελλάδα λάμβανε μέρος ένας τέτοιος διαγωνισμός και είπα «του χρόνου θα είμαι εκεί». Ο λόγος που το έκανα ήταν καθαρά ένα στοίχημα με τον εαυτό μου.

4.      Παρατήρησα ότι ο κόσμος σε αναγνωρίζει και σου ζητάει αυτόγραφα ή φωτογραφίες. Πώς το αντιμετωπίζεις αυτό?

Σίγουρα όλο αυτό μου δημιουργεί τεράστια αμηχανία. Ένας απλός μάγειρας είμαι και πολύ προσγειωμένος. Σε καμία περίπτωση δε με ενοχλεί ο κόσμος και θέλω να τον ευχαριστήσω για την αγάπη που μου δείχνει καθημερινά .

5.      Οι πληροφορίες μου λένε ότι έλαβες μια πάρα πολύ καλή θέση. Θέλεις να μας πεις κάτι παραπάνω?

Είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος από τη πορεία μου στο διαγωνισμό. Σίγουρα θα μπορούσα και καλύτερα… Δε μπορώ βέβαια να σας αποκαλύψω κάτι παραπάνω γιατί με δεσμεύει το συμβόλαιο μου με το MEGA.

6.      Πιστεύεις ότι θα κερδίσει ο  καλύτερος μάγειρας ή υπάρχουν κι άλλοι παράγοντας που θα  παίξουν ρόλο ?

Πιστεύω ότι θα κερδίσει ο καλύτερος μάγειρας…. Από την πορεία μου μέσα στο παιχνίδι κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι αξιοκρατικά γιατί σε καμία περίπτωση το κανάλι δε θα ήθελε να εκτεθεί.

7.      Αισθάνεσαι ότι έχει αλλάξει κάτι μετά το παιχνίδι?

Περπατάω στο δρόμο και με αναγνωρίζουν όλοι. Όλη αυτή η δημοσιότητα έχει ταράξει τη ζωή μου και θετικά και αρνητικά γιατί είναι κάτι πρωτόγνωρο για μένα.

8.      Σε είδαμε να διατηρείς επαφή με τον Κωνσταντίνο τον Τσαντίλη. Είναι μια φιλία που δημιουργήθηκε στο παιχνίδι ή υπήρχε από πριν?

Το Κωνσταντίνο τον γνώρισα στο Master Chef  . Κατευθείαν δέσαμε σα χαρακτήρες .Πλέον στη ζωή μας είμαστε φίλοι και κάνουμε πολύ καλή παρέα.(Θεωρώ πως έφυγε νωρίς από το διαγωνισμό. Είχε δυνατότητες να φτάσει πιο ψηλά)

9.      Με άλλους συμπαίχτες έχεις κρατήσει επαφή?

Εννοείται πως κρατάω πάρα πολύ καλές επαφές με πολλά παιδιά.  (Άγγελο Κάρδαρη, Γεράρδο, Μπάμπη, Αριστοτέλη, Σαρυμαυρογένη).

10. Παρασκήνιο υπήρξε τελικά στο παιχνίδι?

Σίγουρα μέσα στο παιχνίδι υπάρχουν πολλές ίντριγκες. Είναι λογικό από τη στιγμή που αναγκάζεσαι να συμβιώσεις με άτομα που δεν γνωρίζεις και έχουν διαφορετικό χαρακτήρα. Όλα βέβαια ήταν μέσα στο πλάισιο της πίεσης και του άγχους.

11. Συμμετείχες στο φεστιβάλ Κερνάμε Ελλάδα  Ποιες είναι οι εντυπώσεις σου?

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έλαβε μέρος ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Ηλεία με αποτέλεσμα να αναδειχθεί η περιοχή. Οι εντυπώσεις μου είναι πολύ θετικές και χαίρομαι που βοήθησα και εγώ σε αυτή τη διοργάνωση.

12. Ποιο είναι το φαγητό που δεν σου αρέσει να  μαγειρεύεις ?

Δεν υπάρχει φαγητό που να μη μου αρέσει να μαγειρεύω…. Θεωρώ ότι η μαγειρική είναι μια ιεροτελεστία και πρέπει να τη κάνουμε κάθε φορά με αγάπη…

13. Εντάξει όλα τα μαγειρεύεις , το δικό σου αγαπημένο πιάτο ποιό είναι?

Γενικά δεν έχω αγαπημένο πιάτο. Μπορώ να πω ότι μου αρέσουν περισσότερο τα σπιτικά φαγητά, αυτά που βγάζουν μαμά… Από τα πιο εξειδικευμένα πιάτα μ΄ αρέσει ο συνδυασμός του αστακού με φουά γκρα και εσπεριδοειδή

14.Θα μας πεις  το καλύτερο και το χειρότερο σχόλιο που έχεις ακούσει για τη μαγειρική σου?

Το καλύτερο σχόλιο που έχω ακούσει δεν ήταν σχόλιο, αλλά μια κίνηση από ένα πελάτη που μπήκε στη κουζίνα και μου φίλησε τα χέρια… Το χειρότερο σχόλιο ήταν στα πρώτα μου μαγειρικά βήματα ,όταν ένας πελάτης είχε γυρίσει το πιάτο πίσω και είχε πει «αυτό δε τρώγεται» χαχαχα… Υπερβολικός ήταν.. εμένα μου άρεσε…

15.Σου έχουν ζητήσει να μαγειρέψεις για κάποιον κάτι ξεχωριστό?

Πολλές φορές στη μαγειρική μου πορεία μου έχει ζητηθεί κάτι τέτοιο και όλο αυτό με εξιτάρει και μου δημιουργεί μια ευχάριστη πρόκληση να τον εντυπωσιάσω γευστικά…

16. Ποιός "διάσημος" σου ζήτησε κάτι ξεχωριστό δηλαδή?

Όταν δούλευα σε ένα εστιατόριο στην Αθήνα είχε έρθει ο Αμπράμοβιτς και μου ζήτησε να φτιάξω κάτι πολύ «ψαγμένο». Του έφτιαξα αστακό με λευκή σοκολάτα και σος από βατόμουρα.

17.Του άρεσε?

Ναι, του άρεσε πολύ! Ένιωσα πολύ περήφανος. ( ήταν η πρώτη φορά που δοκίμασα αυτό το συνδυασμό).

18.Θα μας πεις ένα μικρό μυστικό μαγειρικής?

Δεν υπάρχουν μυστικά. Αν στη μαγειρική βάλεις αγάπη και συναίσθημα το αποτέλεσμα θα είναι «νόστιμοοοο».

19.Πώς θα χαρακτήριζες εσύ τον εαυτό σου?

Επίμονο, πεισματάρη, υπομονετικό, τελειομανή με τη δουλειά μου…

20.Πού σε βρίσκουμε αυτόν τον καιρό επαγγελματικά?

Αυτό τον καιρό δεν εργάζομαι κάπου… Το καλοκαίρι όμως θα με βρείτε στο ξενοδοχείο MANDOLA ROSA της εταιρείας GRECOTEL στη Κυλλήνη.

-Σ ευχαριστώ πάρα πολύ Άγγελε.

Καλή σου επιτυχία στο παιχνίδι και στην πορεία σου γενικότερα!

-Εγώ σας ευχαριστώ πολύ! Ήταν μια πολύ ευχάριστη συζήτηση.

Υ.γ.

Τι μου έμεινε εμένα? Η φράση «Ένας απλός μάγειρας είμαι…»

Τι δεν είδατε? Τη συστολή και τη σεμνότητα.

Τι με δυσκόλεψε? Ότι κάθε δυο λεπτά του ζητούσαν να βγάλουν φωτογραφίες.

Σία Χαλικιά

 

 

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο : http://eam.gr/%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B2%CE%AC%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CE%BD/1571-master-chef-%CE%AC%CE%B3%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%83%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82

Το κουκί και το ρεβίθι έκαναν ποδήλατο!

Την Κυριακή το πρωί τα παιδιά άνοιξαν την πόρτα των παραμυθιών «καβαλώντας» τα ποδηλατάκια τους. Αινίγματα , παραμύθια, τραγούδια , παιχνίδια και παιδικές φωνές γέμισαν  το Ποδήλατο music café. Ο Γιώργος Ιωάννου ανέλαβε να διασκεδάσει τους μικρούς μας φίλους, οι οποίοι από τη μεριά τους συμμετείχαν με ενθουσιασμό, απαντούσαν , γελούσαν και τραγουδούσαν με κέφι.

Μια όμορφη πρωτοβουλία που μας τράβηξε το ενδιαφέρον και θα θέλαμε να ξαναδούμε.

          Ό,τι καινούριο και διαφορετικό , το χαιρετίζουμε!! 

Σία Χαλικια

Το βιβλίο της ανησυχίας του Φερνάντο Πεσσόα

Θεωρείται το κορυφαίο έργο του Πορτογάλου και πρόκειται για ένα βιβλίο με τη μορφή ημερολογίου (με μια πιο ευρεία όμως έννοια), που γράφτηκε κάπου μεταξύ του 1913 - 1935. Δεν θα δούμε να ακολουθούνται ημερομηνίες και γεγονότα, παρά μόνο να  περιγράφονται  συναισθήματα , σκέψεις, αισθήσεις, στοχασμούς και  ανησυχίες.

Θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο που «παίζει» ανάμεσα στην αυτοβιογραφία, τη  λογοτεχνία και τη φιλοσοφία . Η εσωτερική αναζήτηση είναι το παν για το συγγραφέα. Αναζητά το νόημα της ζωής , τόσο της δικής του όσο και γενικότερα. Το ύφος του είναι μελαγχολικό, η γραφή συμπυκνωμένη και δύσκολη, που ορισμένες φορές ίσως χρειαστεί 2^η ή και 3^η ανάγνωση. Κάθε ανάγνωση όμως θα σου βγάλει και κάτι άλλο.

Ομολογώ πως πρώτη φορά διάβασα ένα κείμενο που να μπορεί να με ταξιδέψει  , όχι στον κόσμο , αλλά στο εσωτερικό κόσμο ενός ανθρώπου και να μπορέσω μάλιστα να τον νιώσω , να μπω για λίγο στη θέση του , να μου δημιουργηθούν προβληματισμοί καινούριοι και  να οδηγηθώ σε  συμπεράσματα που δεν είχα σκεφτεί .  Η μεταφορά μας στην εποχή εκείνη είναι μαγική μιας και η χρήση εδώ του word – painting  δίνει χρώμα και ζωή σε κάθε εικόνα του κειμένου.

Ο ήρωας – συγγραφέας μας παρουσιάζεται κλειστός, εσωτερικός, μοναχικός, μελαγχολικός, απομονωμένος , χωρίς φίλους.  Όλα σου βγαίνουν από τις λέξεις που χρησιμοποιεί. Θα συναντήσεις συχνά το : τίποτα, κανένας, μόνος, πλήττω, αισθάνομαι, βλέπω, σκέφτομαι , κοιμάμαι, όνειρο , ανησυχία. Άλλωστε , η τελευταία φράση του βιβλίου τα λέει όλα : « Η μητέρα μου πέθανε πάρα πολύ νωρίς και δεν πρόλαβα να τη γνωρίσω…» .

Δε θα ΄λεγα ότι διαβάζεται αυτό το βιβλίο, πιο σωστά θα ΄λεγα το καταβροχθίζεται, σε σημείο να υπάρχουν ολόκληρα κομμάτια που αποτυπώθηκαν αυτόματα στη μνήμη μου .

Φυσικά και δεν το προτείνω για την παραλία.

Φυσικά και προτείνω σε όλους να το διαβάσουν.

Σία Χαλικια

Λόγια  του συγγραφέα μέσα από το βιβλίο  :

Η ψυχή μου είναι μια κρυμμένη ορχήστρα: δεν ξέρω αν τα όργανα είναι έγχορδα ή πνευστά, αν είναι άρπες, βιολιά, τύμπανα ή κύμβαλα που ηχούν μέσα μου. Εγώ γνωρίζω τον εαυτό μου μόνο ως συμφωνία.

Μια μέρα ίσως καταλάβουν ότι επιτέλεσα όσο κανείς άλλος το εγγενές καθήκον μου να γίνω ο ερμηνευτής ενός μεγάλου μέρους του αιώνα μας. Και όταν θα το καταλάβουν, θα πρέπει να γράψουν ότι στην εποχή μου δεν με κατάλαβαν, ότι δυστυχώς έζησα ανάμεσα στην αδιαφορία και την ψυχρότητα, κι ότι ήταν πολύ κρίμα που μου έλαχε αυτό. Κι αυτός που θα το γράψει αυτό θα είναι, την εποχή που θα το γράψει, αυτός που δεν θα καταλαβαίνει, όπως αυτοί που με περιβάλλουν σήμερα, τον αντίστοιχό μου εκείνη την μελλοντική εποχή. Γιατί οι άνθρωποι μαθαίνουν μόνο για να χρησιμεύει η γνώση στους προπάππους τους που ήδη έχουν πεθάνει. Μόνο στους νεκρούς ξέρουμε να διδάσκουμε τους αληθινούς κανόνες της ζωής...

Υ.γ.

Ο Φερνάντο Πεσσόα (Fernando António Nogueira de Seabra Pessôa) ήταν Πορτογάλος ποιητής και συγγραφέας. Γεννήθηκε στηΛισαβώνα το 1888.

Χάνει νωρίς τον πατέρα του. Γρήγορα η μητέρα του ξαναπαντρεύεται με έναν διπλωμάτη που διορίζεται στο Ντέρμπαν της Νότιας Αφρικής. Η οικογένεια τον ακολουθεί και έτσι ο Πεσσόα θα αρχίσει και θα ολοκληρώσει τις σπουδές του στην αγγλική γλώσσα και θα αποκτήσει μια στέρεη αγγλική λογοτεχνική παιδεία.

Το 1903 μπήκε πρώτος στο πανεπιστήμιο του Κεηπ Τάουν, κερδίζοντας και το Βραβείο της Βασίλισσας Βικτωρίας για την αγγλική γλώσσα.

Το 1905 επέστρεψε στην Πορτογαλία, και μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να σπουδάσει φιλολογία στη Λισαβώνα, εγκατέλειψε τις σπουδές του και μπήκε στο εμπορικό κύκλωμα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην. Αντιπρόσωπος διάφορων εμπορικών οίκων στη Λισαβώνα, έζησε μια ζωή εργένης, συγκατοικώντας αρχικά με τη θεία του, και αργότερα με την ετεροθαλή αδελφή του.

Το μεγαλύτερο μέρος του σπουδαίου έργου του έμεινε αδημοσίευτο ως το θάνατο του, 29 Νοεμβρίου 1935. Ως τότε, ο Πεσσόα είχε δημοσιεύσει το πρώτο του βιβλίο στα Πορτογαλικά, με τίτλο Mensagem, δύο πλακέτες με αγγλικά ποιήματα -γιατί ο Πεσσόα ήταν δίγλωσσος και έγραφε με μεγάλη άνεση στην αγγλική γλώσσα- καθώς και μερικά λογοτεχνικά και πολιτικά μανιφέστα. Ήταν επίσης γνωστός ως εκδότης της επιθεώρησης Athena (1924-25), και ως συνεργάτης σε διάφορα πρωτοποριακά έντυπα, και κυρίως στο Orpheu (1915), όργανο του μοντερνιστικού κινήματος.

Μετά το θάνατο του (από κολικό του νεφρού), τα άπαντα του εκδόθηκαν σε οκτώ τόμους, υπογραμμένα με τα διάφορα ψευδώνυμα που χρησιμοποιούσε κατά καιρούς ο Πεσσόα και που, όπως έλεγε, εξέφραζαν τις διάφορες προσωπικότητες που συνυπήρχαν μέσα του: του <<Αλβέρτο Καρέιρο>>, του <<Αλβάρο δε Κάμπος>> και του <<Ρικάρδο Ρέις>>.

Σε ηλικία δεκαεπτά ετών επιστρέφει στη Λισαβώνα, που δεν θα την εγκαταλείψει ποτέ. Διαλέγει το επάγγελμα του συντάκτη-μεταφραστή και αναλαμβάνει την εμπορική αλληλογραφία μερικών οίκων της εμπορικής Κάτω Πόλης της Λισαβώνας, εργασία με πενιχρές αποδοχές, που όμως τον απαλλάσσει από τις δεσμεύσεις του ωραρίου και του συγκεκριμένου χώρου.

Μέχρι σήμερα, οι μελετητές του έργου του έχουν ανακαλύψει είκοσι επτά διαφορετικές προσωπικότητες που υπογράφουν γραπτά του Πεσσόα. Ανάμεσα τους ξεχωρίζουν ο αγγλόφωνος Αλεξάντερ Σερτς, από την εποχή της Νοτίου Αφρικής, ο Αλμπέρτο Καέιρο, ένας σοφός που συνθέτει τα ποιήματά του αποτραβηγμένος στην εξοχή, ο Ρικάρντο Ρέις, φιλόλογος, που προσπαθεί να αναμετρηθεί με τους αρχαίους κλασικούς και ο Άλβαρο ντε Κάμπος, μηχανικός, με παιδεία αγγλοσαξονική, που στο έργο του υμνεί τηντεχνολογία και την έλευση των μοντέρνων καιρών. Χρειάστηκαν δεκαετίες για να μπορέσει όλη αυτή η παραγωγή να συγκεντρωθεί και να μελετηθεί ως έργο του Πεσσόα. Όταν το 1935 πέθανε διαλυμένος από το ποτό σε ηλικία 47 ετών, βρέθηκε στο σπίτι του ένα μπαούλο με 27.453 χειρόγραφα, από τα οποία ένα μεγάλο μέρος μένει ακόμη να μελετηθεί και να εκδοθεί, επιφυλάσσοντας ενδεχομένως και άλλες εκπλήξεις στους επιμελητές. Ο Πεσσόα πέθανε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους, όμως ο πορτογαλικός λαός άργησε να αναγνωρίσει στα πολλά του πρόσωπα το συγγραφέα που εκφράζει τους πόθους του και τις αγωνίες του και να τον τιμήσει σαν τον εθνικό του ποιητή.

(πηγη : wikipedia)

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο : http://eam.gr/index.php/politismos/1274-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CF%84%CE%BF-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%AF%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%BD%CE%B7%CF%83%CF%85%CF%87%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B5%CF%81%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%BF-%CF%80%CE%B5%CF%83%CF%83%CF%8C%CE%B1

Η φωνή – Χρήστος Χωμενίδης

Το μυθιστόρημα ξεκινά παρουσιάζοντάς μας το Δώρο , έναν  ομογενή από την Τασκένδη με το χάρισμα (δώρο) να τραγουδά βελούδινα.

Τον «βλέπουμε» να έρχεται στην Ελλάδα και να κάνει όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Τον συμπονούμε  παρακολουθώντας την εκμετάλλευση που υπέστη .

 Χαιρόμαστε όταν τελικά ξυπνάει και αντιδρά και ξεφεύγει.

Απογοητευόμαστε όταν γυρίζει οικιοθελώς στον εκμεταλλευτή του .

Καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορεί να ζήσει διαφορετικά απ ότι έχει μάθει .

Ξαφνιαζόμαστε όταν συνειδητοποιούμε ότι ίσως μ ένα δικό του τρόπο αγαπά να είναι αυτός που τον έμαθαν.

Σ΄ όλο το βιβλίο θα δούμε το σύστημα-κύκλωμα της δισκογραφίας. Το πώς αν θέλουν οι δισκογραφικές , φτιάχνουν είδωλα. Πως δυστυχώς , η φωνή είναι το τελευταίο που κοιτάζουν. Πως ο συνθέτης μπορεί να σε κάνει φίρμα . Πως το χρήμα γίνεται θεός  και η εξαπάτηση επάγγελμα. Τη χειραγώγηση του απλού κόσμου και την «μετάλλαξη» που προκαλεί η δόξα.

Μέσα σ΄ όλα αυτά ξεχωρίζουμε μια σειρά από «απάτες» μικρών , μεγάλων και μεσαίων ανθρώπων , που όλοι μαζί «συνωμότησαν» στην κατάρρευση του πολιτικού και κοινωνικού μας συστήματος.

Μ΄ άρεσε και σας το προτείνω .

Υ.γ.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα

Πεζογράφος, γεννήθηκε το 1966 στην Aθήνα. Έχει τελειώσει τη Νομική Σχολή Αθηνών και σπούδασε μέσα επικοινωνίας στη Μεγάλη Βρεττανία. Το πρώτο του βιβλίο κυκλοφόρησε το 1993 από τις εκδόσεις της Εστίας. Μυθιστορήματά του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά και στα ιταλικά, ενώ διηγήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά και στα τσέχικα. Ο Χ. Χωμενίδης έχει μεταφράσει ένα θεατρικό έργο, έχει γράψει ένα κινηματογραφικό κι ένα τηλεοπτικό σενάριο, εργάζεται δε και ως ραδιοφωνικός παραγωγός.

Εργογραφία 

Το σοφό παιδί. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1993. Σελ.: 312. 

Το ύψος των περιστάσεων. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1995. Σελ.: 325. 

Δεν θα σου κάνω το χατίρι. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1997. Σελ.: 192. 

Η φωνή. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 1998. Σελ.: 348. 

Δεύτερη ζωή. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2000. Σελ.: 251. 

Υπερσυντέλικος. Αθήνα, Βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2003. Σελ.: 347. 

Το σπίτι και το κελλί. Αθήνα, Πατάκη, 2005. Σελ.: 558. ISBN: 960-16-1803-1

Άλλες Εκδόσεις 

Συλλογικά έργα:

Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο. Αθήνα, Κέδρος, 1997. Σελ.: 383. 

Παραμύθια από το μέλλον. Αθήνα, Μίνωας, 2001. Σελ.: 210. 

Αληθινές ιστορίες. Αθήνα, Μεταίχμιο, 2003. Σελ.: 168.

Μυθιστόρημα μιας πόλης. Αθήνα, Ωμέγα, 2004. Σελ.: 180.

Με ορθάνοιχτα μάτια. Αθήνα, Καστανιώτης, 2004. Σελ.: 224. 

Γιώργος Πανουσόπουλος. Αθήνα, Αιγόκερως, 2005. Σελ.: 208. 

Ιστορίες καπνού. Αθήνα, Μίνωας, 2006. Σελ.: 166. 

Η Αθήνα τη νύχτα. Αθήνα, IntroBooks, 2006. Σελ.: 190. 

Το ερωτικό των τεσσάρων. Αθήνα, Καστανιώτης, 2006. Σελ.: 163.

(πηγή: Ελληνικό Κέντρο Βιβλίου)

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο :  http://eam.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/1249-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%83-%CE%B7-%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AE-%E2%80%93-%CF%87%CF%81%CE%AE%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%87%CF%89%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%82

Το Αστείο

 

Το Αστείο γράφτηκε το 1965 δηλαδή, σε μια από τις πιο δύσκολες εποχές της Πράγας. Μπορούμε να πούμε ότι αποτελούσε μια καταγγελία του σοβιετικού σοσιαλιστικού μοντέλου. Το βιβλίο αυτό γνώρισε τεράστια επιτυχία διεθνώς την εποχή εκείνη αλλά αποτελεί και ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του Κούντερα διεθνώς. Ο 20χρονος Λούντβιχ Γιαχν, στέλνει στη φίλη του μια κάρτα για να την πειράξει, γράφοντάς της: «Ο οπτιμισμός είναι το όπιο του λαού. Το υγιές πνεύμα βρωμάει βλακεία. Ζήτω ο Τρότσκι». Αυτό και μόνο ήταν αρκετό  για να καταστραφεί η ζωή του. Κανείς δεν κατάλαβε το αστείο του…

Στο αστείο ο Κούντερα κινεί τους ήρωές του στους χώρους της πατρίδας του και περιγράφει τις συμπεριφορές τους, εξιστορώντας  τις ταλαιπωρίες τους μέσα από τη σχέση τους με το  κομμουνιστικό σύστημα. Ένα σύστημα που στην πραγματικότητα διακωμωδεί μέσα από τις περιγραφές του. Έντονο παράδειγμα, αυτής του της τακτικής, είναι  η επιλογή της εξιστόρησης του παραλογισμού και των ευτράπελων στα στρατόπεδα ανεπιθύμητων και όχι των βασανιστηρίων.

            Μέσα σε λίγες γραμμές ( δια στόματος του φίλου του Κόστκα) παραθέτει την αποξένωση του κόσμου από την εκκλησία, η οποία έγινε με την αθεϊστική προπαγάνδα και τις διώξεις των θρησκευόμενων από το κομμουνιστικό καθεστώς. Ακόμα προσπαθεί να βρει  ομοιότητες και διαφορές χριστιανισμού και κομμουνισμού. Μας αφήνει δε, να σκεφτούμε πως ο  κομμουνισμός λειτούργησε σαν θρησκεία, μα πολύ πιο σκληρή, αφού στους κόλπους του το μόνο που βρήκε το «μίσος». 

Εκτός από όλα αυτά όμως είναι ένα μυθιστόρημα που κρατά το ενδιαφέρον του αναγνώστη τόσο με την  ενδιαφέρουσα πλοκή του , όσο και με τους συνεχείς σχολιασμούς του ήρωα, για όλα τα γεγονότα που δυναμώνουν το κείμενο και εμπλουτίζουν τις περιγραφές.

            Κι όταν λέμε περιγραφές, μιλάμε για τέχνη! Είναι τέτοια η δεινότητα του,  που όταν «περπατάει» σε κάποιο δρόμο έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεσαι πίσω του. Στις προσωπογραφίες του δε, σου δημιουργείται η εντύπωση πως τα πρόσωπα, σου είναι οικία σε τέτοιο βαθμό τέτοιο ,ώστε να νομίζεις ότι γνωρίζεις τις εκφράσεις και τα χαρακτηριστικά τους από πριν.

Διαβάζοντάς το θα μπορέσουμε να δούμε και πολλά στοιχεία από την καθημερινή ζωή της εποχής εκείνης , που άλλα διαφέρουν αρκετά με το σήμερα και άλλα είναι απαράλλακτα. Χαρακτηριστική φράση φράση των διαφορετικών αντιλήψεων με το σήμερα είναι η φράση της Έλενας ( ηρωίδα του βιβλίου) που λέει: …χωρίς καμιά αλληλεγγύη για την ηλικιωμένη γυναίκα κι όμως θα ΄ρθουν κι αυτές στην ηλικία των 30 και των 35…

            Όσον αφορά τη δομή του, χωρίζεται σε επτά αφηγήσεις.

 Στο πρώτο μέρος ο Λούντβιχ, ο κεντρικός ήρωας επιστρέφει, έπειτα από πολλά χρόνια, στην πόλη στην οποία γεννήθηκε…

 Στο δεύτερο μέρος η Έλενα αφηγείται τη ζωή της… 

Στο τρίτο μέρος ο Λούντβιχ αφηγείται τα γεγονότα που οδήγησαν σε ναυάγιο τη ζωή του… 

Στο τέταρτο μέρος ο Γιάροσλαβ αφηγείται τις προετοιμασίες για την παραδοσιακή γιορτή της Ιππασίας των Βασιλέων …

 Στο πέμπτο μέρος ο Λούντβιχ προσπαθεί να βρει κάποια άκρη για το τι συνέβη στη Λουτσία …

 Στο έκτο μέρος ο Κόστκα  βοηθά να κατανοήσει ο Λούντβιχ ένα μέρος των γεγονότων και παρουσιάζεται κατά κάποιον τρόπο μια κριτική όλων των προσώπων…

Στο έβδομο και τελευταίο μέρος, ο Λούντβιχ έχει ήδη εκτελέσει την αποστολή του στη γενέτειρά του και έχει μάθει  από τις αποκαλύψεις του Κόστκα …

Τι έγινε? Τι λέχθηκε? Τι αποκαλύφθηκε?

Εεε …αυτό είναι κάτι που θα το ανακαλύψετε μόνοι σας.

Προσωπικά μ΄ έβαλε στη διαδικασία να σκεφτώ το πώς η αλλαγή στη δική μας ζωή, μπορεί να επηρεάσει και τη ζωή των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μας. Ακόμα το πώς ορισμένες φορές η αντίληψη που έχουν οι άλλοι για εμάς μπορεί να καθορίσει και την πορεία μας , αφού μας φέρονται ανάλογα και περιμένουν αυτά που θεωρούν ότι μπορούμε να πράξουμε ή να δώσουμε. Όσο για το αστείο και την επίδρασή του στην καθημερινή μας ζωή? Το χει πει καλύτερα από όλους ο Βίων πολύ πριν από εμένα: Αστειεύθητι μόνον ίσοις…

Σία Χαλικιά.

           Αποσπάσματα από το βιβλίο:

           -Πολλοί άνθρωποι όταν ενώνονται σαρκικά έχουν την εντύπωση πως ενώθηκαν και ψυχικά κι εκφράζουν μετά αυτήν την εσφαλμένη πίστη με το να αισθάνονται αυτόματα την ανάγκη να μιλούν στον ενικό. Έτσι εγώ που δεν ανέχομαι μια τέτοια εσφαλμένη αρμονία σώματος και ψυχής δέχτηκα τον ενικό της Έλενας με αντιπάθεια.

-Την κοιτούσα, πρόσεχα το ακαθόριστο επαρχιώτικό της χτένισμα, πρόσεχα το γκρίζο της μαντό, φτωχό και τριμμένο και ίσως λιγάκι κοντό· πρόσεχα το αφάνταστα όμορφο και καθαρό πρόσωπό της· αισθάνθηκα πως το κορίτσι αυτό κλείνει μέσα του μια γαλήνη, απλότητα και μετριοφροσύνη και πως όλα αυτά είναι αξίες που χρειάζομαι· μου φάνηκε, πως είμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον· πως έχουμε και οι δυο το μυστηριώδες δώρο της φυσικότητας· μου φάνηκε, πως αρκεί μόνο να πάω κοντά της και να της μιλήσω κι αμέσως τη στιγμή που θα με αντικρύσει στο πρόσωπο, θα μου χαμογελάσει, λες και ξαφνικά στάθηκε μπροστά της αδερφός, που έχει να τον δει εδώ και μερικά χρόνια.

-Με τη διαφορά πως εγώ αναζητούσα πάντα την αγάπη κι όταν δεν την εύρισκα εκεί που τη ζητούσα, ανατριχιάζοντας έκανα μεταβολή κι έφευγα, αν και ήξερα πόσο απλό ήταν να ξεχάσω το νεανικό μου όνειρο γι’ αγάπη, να το ξεχάσω ολότελα και να περάσω τα σύνορα για να βρεθώ στην άγνωστη εμπειρία μιας ελευθερίας που δεν γνωρίζει ντροπή, προφυλάξεις, ηθική, στην εμπειρία  μιας εμετικής ελευθερίας που είναι όλα επιτρεπτά.

- Ο κόσμος  που  οι άνθρωποι  μιλούν γενικά  στον ενικό δεν είναι  κόσμος πλατιάς φιλίας αλλά  κόσμος  πλατιάς αγένειας .

- Τίποτα δεν φέρνει πιο γρήγορα τους ανθρώπους  τον έναν  κοντύτερα στον άλλο, όσο  μια λυπημένη και μελαγχολική συνεννόηση.

- Σε στιγμές δυστυχίας  ο άνθρωπος ζητά κάποια  ανακούφιση  στο γεγονός  πως  η θλίψη  του ταυτίζεται  με  τη θλίψη των άλλων .

- Ο χρόνος φεύγει και αυτό δεν πρέπει να μας βάζει σε  αμηχανία . Το  σπουδαιότερο είναι  πως αφήνουμε  τ΄ αχνάρια μας και σε αυτόν τον χρόνο που χάνεται.

Λίγα λόγια για το συγγραφέα

Ο Μίλαν Κούντερα (τσεχικά: Milan Kundera) είναι Τσέχος συγγραφέας με γαλλική υπηκοότητα. Γεννήθηκε στις 1 Απριλίου του 1929 στο Μπρνο της πρώην Τσεχοσλοβακίας και ζει στη Γαλλία από το 1975. Έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τα έργα του "Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι", "Το Βιβλίο του Γέλιου και της Λήθης" και "Το Αστείο".

Έχει συγγράψει τόσο στην τσέχικη όσο και στη γαλλική γλώσσα ενώ επιμελείται προσωπικά όλες τις γαλλικές μεταφράσεις των βιβλίων του, προσδίδοντάς τους ισχύ πρωτοτύπου και όχι μεταφρασμένου έργου. Κατόπιν λογοκρισίας, η κυκλοφορία των έργων του ήταν απαγορευμένη στη γενέτειρά του έως και την πτώση της Κομμουνιστικής κυβέρνησης κατά τη Βελούδινη Επανάσταση του 1989.

Aρχικά, ο Κούντερα συνέγραψε στην τσέχικη γλώσσα αλλά από το 1993 και έπειτα χρησιμοποίησε τη γαλλική. Μεταξύ 1985 και 1987 ανέλαβε την επιμέλεια της μετάφρασης στη γαλλική των αρχικών έργων του με αποτέλεσμα, εκείνα να ενέχουν θέση αυθεντικού έργου και όχι μεταφρασμένου. Τα βιβλία του Κούντερα έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Τα βιβλία του συγγραφέα που έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στην ελληνική αγορά:

·                    Majitelé klíčů (Οι κλειδοκράτορες, δράμα, 1962) : Έρση Βασιλικιώτη, ("Δωδώνη"), 

·                    Žert (Το αστείο - μυθιστόρημα, 1967) : Α.Τσακάλης, ("Κάλβος"), νεώτερη έκδοση Μάιος 2002,

·                    Smesne lasky (Γελοίοι έρωτες, διηγήματα, 1969) : Γ.Δημολίτσας (¨Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση Δεκέμβριος, 2007

·                    Valčík na rozloučenou (Το βαλς του αποχαιρετισμού - μυθιστόρημα,1972) : Α.Τσακάλης, ("Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση Νοέμβριος 2006

·                    Život je jinde : "Η ζωή είναι αλλού - μυθιστόρημα, 1973" : Α.Τσακάλης, ("Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση Απρίλιος 2004

·                    Kusha smichu a zapomneni (Το βιβλίο του γέλιου και της λήθης - μυθιστόρημα, 1978) : Α.Τσακάλης, ("Οδυσσέας"), νεώτερη έκδοση

·                    Δεκέμβριος 2011, Nesmesitelna lekhost byts (Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Eίναι - μυθιστόρημα, 1984) : Κατερ.Δασκαλάκη, "(Εστία"), νεώτερη έκδοση

·                    Δεκέμβριος 1999Nesmrtelnost (Η αθανασία - μυθιστόρημα, 1990) : Κατερ.Δασκαλάκη, "(Εστία"), 

·                     Ιούνιος, 2010: "Συνάντηση"

·                    Φεβρουάριος, 1996: "Η βραδύτητα", 

·                     Φεβρουάριος, 1996: "Οι προδομένες διαθήκες - ΔοκίμιοΝοέμβριος, 2005: "Ο πέπλος - Δοκίμιο σε εφτά μέρη", 

·                     Ιούλιος, 2001: "Η άγνοια - Μυθιστόρημα", 

·                    Δεκέμβριος, 1998: "Η ταυτότητα - Μυθιστόρημα

·                    Ιανουάριος, 1996: "Η τέχνη του μυθιστορήματος - Δοκίμιο", 

·                    Δεκέμβριος, 2002: "Ο Ιάκωβος κι ο αφέντης του - Φόρος τιμής στον Ντενί Ντιντερό σε τρεις πράξεις: Θεατρικό έργο

(πηγή βιβογραφικού: Βικιπαίδεια)

το κείμενο έχει δημοσιευτεί και στο :http://eam.gr/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B5%CE%AF%CE%B1/1618-%CE%B2%CE%B9%CE%B2%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%AC%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B1%CE%BD-%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1